توجهی نکن......

از درون واژگانی سرد و نمناک

از میان سطرهای مانده از تو

در کنار حاشیه های کتاب زندگی

من

فقط یک سوال بی جوابم

حاشیه خط تنها مانده ی این جاده ی بی انتهاست

سرد و خاموش تر موج دلم

شورشی از بٌعد تنهایی به اعماق نگاه  

تابشی در جستجوی یک سوال

یک لباس نو به تن کن روزگار خسته و پژمرده ام

قبله ای تازه به رویت واشده

آنقدر دور است که در پشت افق

چین چین دامنش قیچی به افکارم زده

قبله ای تازه برای من و تو

قبله از اشک های روزهای رفته در تقویم دستم

جانمازی خیس و نمناک در اتاقی سردو پوسیده

 به تن کن جامه ی احرام

که از این قافله جا مانده ای

که از این نو شدن ها فقط بت پرستی را به تو آموخته اند

فقط برخیز که از سیل جدایی نقطه ای مانده برای سطر آخر

    .

خودت گفتی که عشق ما ....

فراموشش کنی خوب است

فراموش کن که من هستم

فراموش کن که من بودم

فراموش کن تمام خاطراتی را

که یه روزی بدست آورده بودیم

این صدای خسته ،از پنهانی ترین دوران ماست؟

این سکوت تلخ تمام کار ماست؟

نخواب ای بهترین واژه برای ما شدن

که تمام جمله هایت کهنه و پوسیده است

از سکوت قبله می ترسم

که می زاید تمام خاطرات تلخ را

از تمام جمله هایم می هراسم

که تنها مهر قهر عشق ماست

نخواب ای قبله ی مسکوت

نخواب ای واژه ی محبوب

که من تنها تر از اینم که باشم پیش تو محبوب

وقت پاییزم

که این برگ رخسارم

که از دفتر تو پاره گشته

لب جوی خیابان تو ماند

و من منتظر بودم که یک باد تو را محو کند

یا به دنبال نشانی که تو دادی

دراینگوشه کنار می گردم

که تو را

 نام گلهای زرد از رنگ پاییزت بخوانم.

چوبه ی دار مجازات شده حق دلم

من به رسوایی دنیا

درمانده و شرمنده شدم

ساعتی رفت

به مرگم نزدیکتر

 با تندی این رگهایم

من که می دانم در این ساعت پست می میرم

ساعت من گذشت

 و مرا کشت زمین ازحیرت

چون تو را کشتم

 و در حاشیه ات می میرم.

لازم به ذکره که این اشعار سپید و فقط در قالب کلاسیک بیان شده.

از همین یار قدیمی که نگاهم می کند

دل شکایت می کند وقتی صدایم می کند

در عبور غصه هایم از پل مجنون تو

من نمی دانم چرا در خود رهایم می کند

رهسپار کوی دیدار تو بودم هر دمی

گر چه تقدیرم بخواهد مبتلایم می کند

ضرب سازي ازدل مطرب به اعماق تنم

پيكرم افتاده از دنيا سنايم مي كند

گر چه مي دانم در اين حاشيه بي تقديرم

ولي از توست كه اين عاشق رهايم مي كند

غافلی گشتم كه تو را در جهان رسوا كنم

مصرعی آمد كه از هجر تو پاکم می کند

دل گرفتار جهانی شده بود از پی تو

مجرمی بودم که این هجران هلاکم می کند

تاج گل خنجر نامی شده بر داغ دلم

گفتم از وادي بي رحمي خلاصم می کند

ای دل غمزده اکنون به کجا رهگذری

که نفس رفته و از هجر تو خاکم می کند.

.

توی این جاده

برگهای خزان تراشیده ی درخت

شده اند

و عبور عابري كه تاثير معكوس من است

توی این بیابان

آفتاب شلاق نا امیدی بر تن زمین می زند

و تو تنها به يك اشاره اميدوار مي شوي

توی این جنگل

رویای سبز من نیست

که شکوفای رویای درخت هایش بماند

سنگ قبرهایم

جامانده اند

بر شكافي كه پيكره ام را مي خراشد

بر سنگ،بر جنگل،جاده،بیابان

نمی دانم،نمی دانم

کجا جا مانده اي.

In the autumn

 leaves road carved the trees

and have been passed by a reverse effect

 is in the desert

 sun whip despair of the earth

and you are the only pointed to a hopeful her husband

in this Forest

Green dream that is not

my dream benefiting his tree.

I stone graves

are one of the statue of a gap that

 I have to keep the stone, the forest, roads, the desert

do not know, I don’t know

 where left.

秋に刻まれた道路を木にしますそして逆転によって通り越されました効果が地球の絶望とあなたがただ鋭いだけの（人たち・もの）である砂漠の太陽ホイップにあります、望みを持った彼女がこれで森林を節約します、グリーンはそれが彼の木に役立つ私の夢ではないことを夢見る１石の墓は不毛の（人たち・もの）が知らない私が石、森林、道路、を保持するために持っているギャップの像の１つである、私は左にどこ（で・に）か知らない。

Осенью оставляет дорожных резные деревьев и были приняты на обратный эффект, в пустыне ВС плеточка отчаяния земли и Вы не только указал на обнадеживающие ее мужа в этом лесных зеленый мечта, что это не моя мечта пользующихся им деревьев. Я Каменной Могилы являются одним из его статую на разрыв, я вынужден информировать о камень, на леса, дорог, то пустыня не знаете, я не знаю где слева.

Frustrierte an diese unbeended liebe
sangen ein gesang aus diese unbeendet tag
allenthalben singend das gesang aus abfabrt
arm mein herz.gehort nichts aber ein hello gesamg du

Frustrated at this unfinished love
Sang a song of this unfinished day
Every where singing the song of departure
Poor my heart, heard nothing but a hi of you

من خوانده ام ترانه ای از این روز ناتمام

 از هر کجا و هر طرفی بوی رفتن است

 بیچاره این دلم که شنید از تو یک سلام